De 13 meest gestelde vragen over slechte adem.

Dr. Jonas Nunes, directeur van het Instituut voor Ademhaling en de Ziekenhuisafdeling van het Teknon-centrum in Barcelona, beantwoordt de meest gestelde vragen over de menselijke adem.

07. Bestaan er apparaten om halitose of een slechte adem te meten?

Net zoals sommige mondspoelingen beweren slechte adem te genezen, is er op de markt een hele reeks apparaten voor persoonlijk gebruik die beloven slechte adem te kunnen meten, maar in werkelijkheid niet effectief zijn (ze worden zelfs tegen zeer betaalbare prijzen aangeboden). Veel van deze apparaten worden gepresenteerd als technologische nieuwigheden, terwijl ze al sinds het einde van de vorige eeuw in Japan en andere landen worden verkocht (sommige onder de handelsnaam Breath Alert).

Allereerst moet er rekening mee worden gehouden dat menselijke adem tot wel 3000 verschillende stoffen kan bevatten. Tot op heden lijdt het geen twijfel dat alleen gaschromatografen in staat zijn om al deze stoffen te meten. Andere apparaten (draagbare of andere) meten slechts een deel van deze verbindingen, zoals bijvoorbeeld die welke zwavel bevatten (en voor het overgrote deel daarvan zijn de metingen weinig betrouwbaar).

“Tot op heden zijn gaschromatografen de enige apparaten die alle verbindingen kunnen meten.”

Hieruit vloeit het grote risico voort dat het resultaat bij gebruik van een van deze apparaten die bedoeld zijn om halitose te meten, in feite een „vals-negatief“ is (dat wil zeggen dat het apparaat aangeeft dat er geen slechte adem is, maar dat dit niet noodzakelijkerwijs het geval is). Waarom? Omdat de stoffen in de adem van de persoon misschien geen zwavelatomen bevatten, die alleen het apparaat kan meten (sommige gasvormige stoffen bevatten geen zwavel en komen toch heel vaak voor, zoals bijvoorbeeld indol, escatol, putrescine, enz.).

Als draagbare apparaten voor persoonlijk gebruik echt betrouwbaar zouden zijn, zouden ze een waardevolle hulp zijn om op elk moment van de dag zelf de toestand van onze adem te controleren. Helaas blijkt dat ze echter ook onbetrouwbaar zijn. Sommige patiënten die er een hebben aangeschaft, merken dat het apparaat binnen 60 seconden eerst slechte adem kan aangeven, gevolgd door een diagnose dat er geen slechte adem is. Daardoor zijn deze apparaten tegenwoordig een bron van verwarring die de veiligheid van mensen met halitose in gevaar kan brengen.

Het apparaat dat doorgaans in medische centra wordt gebruikt, is de Halimeter. Het gaat hier niet om een gaschromatograaf, maar om een monitor met een detector voor zwavelverbindingen. Dit apparaat is in de jaren 90 ontwikkeld en wordt tegenwoordig als verouderd beschouwd in vergelijking met de moderne mogelijkheden op het gebied van gaschromatografie. Niet alleen maakt de Halimeter geen individuele identificatie van zwavelverbindingen (CSV’s) mogelijk, maar hij geeft ook geen correcte meting van alle zwavelverbindingen (verschillende onderzoekers hebben aangetoond dat de gevoeligheid van dit apparaat voor de zwavelverbinding dimethylsulfide bijvoorbeeld zeer laag blijft).

Daarom vertel ik onze patiënten meestal dat je, om te achterhalen of je last hebt van slechte adem, eerst een ouder of een goede vriend (de ‘vertrouwenspersoon’) moet raadplegen.