Bepaalde psychologische toestanden die verband houden met stress of angst kunnen leiden tot ernstige halitose. Dit komt met name doordat de speekselklieren, die worden gestimuleerd door zenuwvezels die verbonden zijn met het autonome zenuwstelsel, in deze psychologische toestanden minder speeksel produceren. De stagnatie van het resterende speeksel in de mond leidt tot een toename van de productie van VOC’s en CSV’s. <\/p>\n
Dit fenomeen werd aangetoond bij een groep studenten die werd gevraagd om 15 minuten lang naar een horrorfilm te kijken, waarbij de toestand van hun adem voor en na de film werd gemeten. Dit fenomeen komt ook vaak voor bij mensen die een toespraak moeten houden voor een publiek (zij hebben vaak een glas water binnen handbereik nodig om de door stress veroorzaakte droge mond te verhelpen); men spreekt dan van ‘halitose van de spreker’. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
Andere psychologische of psychiatrische aandoeningen kunnen echter van invloed zijn op de manier waarop iemand zijn eigen adem waarneemt, of zelfs op het beeld dat hij heeft van hoe zijn adem door de mensen om hem heen wordt ervaren. Gevallen van pseudo-halitose kunnen verschillende oorzaken hebben. Sommige mensen ruiken voortdurend een onaangename geur in de lucht die ze uitademen (terwijl anderen die niet ruiken), of ze zijn ervan overtuigd dat ze een onaangename geur uitademen omdat ze die ruiken wanneer ze hun neus en mond met hun handen bedekken of nadat ze aan hun hand hebben gelikt; ze kunnen deze waarneming ook hebben wanneer ze de telefoonhoorn ruiken, de flosdraad na gebruik, of hun vingers nadat ze over hun tandvlees, amandelen of tong hebben gewreven; of zelfs door de lucht in te ademen die ze uitademen terwijl ze hun hoofd onder een deken hebben gestoken. Bij deze pati\u00ebnten worden over het algemeen hogere scores waargenomen op de schalen voor dwang, obsessie, interpersoonlijke gevoeligheid, angst en psychose, in vergelijking met andere pati\u00ebnten.<\/strong> <\/p>\n Ook verkeerde interpretaties van het gedrag van anderen komen vaak<\/strong> voor. Persoonlijke onzekerheid leidt er vaak toe dat iemand de houdingen en het gedrag van de mensen om hem heen overdrijft of verkeerd interpreteert, zoals bijvoorbeeld het feit dat iemand een raam opent in zijn aanwezigheid, aan zijn neus krabt, zijn hand voor zijn mond houdt terwijl hij naar hem luistert, hem kauwgom aanbiedt, of zijn ogen neerslaat terwijl hij spreekt; of zelfs het opmerken van een witte aanslag op de tong (vaak gaat het om eiwitafzettingen afkomstig uit het speeksel) kan onmiddellijk leiden tot de overtuiging dat deze substantie een slechte adem zal veroorzaken.<\/strong> <\/p>\n Smaakstoornissen, of afwijkingen in de smaakzin, zorgen er ook voor dat pati\u00ebnten denken dat ze last hebben van een slechte adem. Deze stoornissen kunnen worden veroorzaakt door een aantal voedings-, hormonale of stofwisselingsfactoren (onder andere), wat voor enige verwarring zorgt vanwege de nauwe samenhang tussen de reukzin en de smaakzin. Pati\u00ebnten met reukstoornissen maken zich over het algemeen ook meer zorgen over de toestand van hun adem. <\/p>\n<\/div> Halitofobie wordt sinds kort beschouwd als een erkende psychiatrische aandoening. Mensen met halitofobie lijden aan psychosomatische halitose (velen van hen hebben niet eens het besef dat ze een slechte adem hebben) en weigeren een psycholoog te raadplegen omdat ze hun eigen psychosomatische aandoening niet erkennen. Voor hen staat het buiten kijf dat ze aan zeer ernstige halitose lijden, ook al beweren hun naasten nadrukkelijk het tegendeel. Het gedrag van de mensen om hen heen (bijvoorbeeld als deze hun neus bedekken terwijl ze praten, of als hun omgeving tijdens een gesprek een grote interpersoonlijke afstand tot hen bewaart) kan al snel worden ge\u00efnterpreteerd als een signaal dat hun adem storend is. Deze halitofobie heeft vaak ernstige gevolgen voor de persoon en leidt tot vrij dramatische situaties op persoonlijk en familiaal vlak. <\/p>\n Het olfactorisch referentiesyndroom is een psychiatrische aandoening die wordt gekenmerkt door de absolute overtuiging dat men een zeer onaangename lichaamsgeur heeft, die niet alleen afkomstig is van de uitgeademde lucht zoals bij halitofobie, maar ook van de huid, de oksels, de geslachtsdelen of andere lichaamsdelen; deze overtuiging gaat gepaard met een gevoel van schaamte en aanzienlijke angst, wat zelfs kan leiden tot sociaal isolement. Deze pati\u00ebnten vertonen zeer uitgesproken neigingen tot zelfobservatie, zelfkritiek, neurose, minderwaardigheidsgevoelens, moeilijkheden bij het uiten van emoties en obsessieve stoornissen. Depressie is vaak een bijkomend verschijnsel bij dit syndroom. <\/p>\n Hypochondrie kan ook leiden tot een verkeerde perceptie van de eigen adem. Er zijn ook gevallen bekend van mensen die overgevoelig worden doordat ze in de buurt zijn van een familielid dat aan chronische halitose lijdt. <\/p>\n De aanwezigheid van amandelstenen leidt niet altijd tot een onaangename geur die door de omgeving wordt waargenomen. Doordat deze stenen de pati\u00ebnt echter voortdurend ongemak bezorgen, gaan pati\u00ebnten ervan uit dat ze daadwerkelijk last hebben van halitose. <\/p>\n De afgelopen jaren zien we een toenemend aantal verzoeken om behandeling van mensen die het gevoel hebben dat ze geen \u201efrisse adem\u201c hebben. Deze ietwat overdreven verwachtingen zijn het gevolg van de uitgebreide reclame voor de vele producten die op de markt verkrijgbaar zijn en die de adem zouden moeten verbeteren. Deze verkeerde boodschap wordt helaas vaak verspreid en overgenomen door de media. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>Halitofobie<\/strong><\/h2>\n