Er zijn zeven laboratoriumtests die vaak worden gebruikt voor de diagnose en het opsporen van halitose:<\/p>\n<\/div>
Dit is een methode om halitose te meten die gebaseerd is op de detectie van een enzym dat kenmerkend is voor bepaalde strikt proteolytische Gram-negatieve bacteri\u00ebn. Dit enzym breekt benzoyl-DL-arginine-\u03b1-naftylamide (BANA) af, een synthetisch substraat van trypsine, waardoor een gekleurde verbinding ontstaat. De belangrijkste beperking van deze test is dat hij de specifieke rol van de verschillende bacteriesoorten bij het ontstaan van halitose niet vaststelt. Dit enzym is sterk gecorreleerd met parodontale aandoeningen en de aanwezigheid van aanslag op de tong. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
Het gaat om sensoren die op een sonde zijn aangebracht om diverse vluchtige stoffen (ammonium, methylmercaptan, enz.) te meten. Deze sensoren genereren een elektrochemische spanning die evenredig is aan de concentratie van de elementen in de te meten stoffen. Deze spanning wordt gemeten ten opzichte van het werkpunt van een referentie-element; de meting wordt verwerkt door een elektronische eenheid en weergegeven door middel van een numerieke code. De afgelopen jaren is een complex systeem van chemische sensoren ontwikkeld en geperfectioneerd, dat algemeen bekend staat als de ‘elektronische neus’. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
\u03b2-galactosidase is een van de belangrijkste enzymen die betrokken zijn bij de deglycosylatie van glycoprote\u00efnen, een van de eerste stappen in het ontstaan van onaangename geuren. De activiteit van dit enzym kan doorgaans eenvoudig worden gemeten met behulp van een chromogeen substraat dat in een chromatografisch papieren schijfje is geabsorbeerd. Speeksel dat op de papierschijf wordt aangebracht, kan een kleurverandering van het papier veroorzaken, die door een onderzoeker wordt waargenomen en genoteerd (0 = kleurloos; 1 = lichtblauw; 2 = matig tot donkerblauw). <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
Deze test wordt uitgevoerd door een speekselmonster van de pati\u00ebnt in een reageerbuis te plaatsen. De geur wordt door een onderzoeker beoordeeld, nadat de reageerbuis enkele uren onder specifieke omstandigheden heeft gestaan: in een aerobe ruimte bij 37 \u00b0C, in een atmosfeer bestaande uit 80 % stikstof, 10 % kooldioxide en 10 % waterstof. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
De pati\u00ebnten krijgen de instructie om hun mond gedurende 30 seconden te spoelen met een ureumhoudende oplossing en vervolgens hun mond vijf minuten lang dicht te houden. Een draagbare monitor met een pomp voert lucht door een ammoniumdetectieslang, die is aangesloten op een mondstuk in de mond van de pati\u00ebnt. De ammoniumconcentraties worden direct gemeten aan de hand van de bijbehorende schaal. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
Dit is een methode die wordt gebruikt om amines met een laag molecuulgewicht in de uitgeademde lucht op te sporen. Bij deze methode wordt een speekselmonster afgenomen, dat wordt gemengd met isopropanol en vervolgens gecentrifugeerd. Het substraat dat aan het oppervlak achterblijft, wordt verdund met isopropanol, een bufferoplossing (pH 5) en de verbinding ninhydrine. Dit mengsel wordt gedurende 30 minuten in een waterbad geplaatst, vervolgens gekoeld tot 21 \u00b0C en verdund met isopropanol tot een totaal volume van 10 ml. Een spectrometer wordt gebruikt om de lichtabsorptie te meten. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
Realtime-PCR, waarbij gebruik wordt gemaakt van het Taqman\u00ae-systeem, wordt ingezet om mondbacteri\u00ebn te identificeren die VSC\u2019s (vluchtige zwavelverbindingen) produceren. Hierbij wordt een oligonucleotide-sonde met een fluorescerende verlenging gebruikt die zich bindt aan het gezochte DNA of RNA. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>