Wanneer een pati\u00ebnt medische hulp zoekt voor de behandeling van een slechte adem, maar in werkelijkheid geen last heeft van halitose, blijkt het vaak moeilijk om hem daarvan te overtuigen.<\/p>\n
Dankzij onze ervaring bij het Institut de l\u2019Haleine hebben we gevallen kunnen observeren van pati\u00ebnten die een behandeling voor halitose zochten en die aangaven dat er een zwak of zelfs geen verband bestond tussen hun eigen perceptie van halitose en de daadwerkelijke aanwezigheid van een slechte adem.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
Deze bevinding wordt ook bevestigd door epidemiologische studies onder grote steekproeven uit de bevolking. Enqu\u00eates onder duizenden mensen over hun zelfperceptie van halitose, gevolgd door ademtests (met apparatuur die de VOC-concentratie meet, en ook organoleptische tests van de uitgeademde lucht uitgevoerd door geurbeoordelaars), hebben statistisch aangetoond dat er geen significant verband bestaat tussen beide. <\/p>\n
Veel mensen hebben namelijk het gevoel dat ze last hebben van een slechte adem, terwijl dat niet het geval is. Aan de andere kant merken mensen die wel aan echte halitose lijden dit meestal niet vanwege het fenomeen ‘olfactorische vermoeidheid’ (gewenning aan de eigen geur). In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, wordt het steeds duidelijker dat de zelfperceptie van halitose zeer weinig objectief is. <\/p>\n
Het zelfbeeld van halitose mag daarom niet als diagnostische methode worden gebruikt, noch door pati\u00ebnten (om te voorkomen dat zij verkeerde conclusies trekken over hun eigen adem), noch door zorgverleners (bij het opstellen van het behandelplan). Naast deze factoren die de diagnostische betrouwbaarheid verminderen, zijn er nog andere, zoals bepaalde psychologische of psychiatrische aandoeningen die van invloed kunnen zijn op iemands zelfperceptie, of zelfs op het beeld dat hij heeft van hoe zijn omgeving zijn adem waarneemt (halitose van neuropsychologische oorsprong). <\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>