Het meten van de mondgeur van een persoon door gebruik te maken van het reukvermogen van \u2018beoordelaars\u2019 of menselijke evaluatoren is een veelgebruikte methode in epidemiologische studies. De ‘beoordelaars’ moeten vooraf worden getest (bevestiging van hun vermogen om geuren waar te nemen), getraind (weten hoe ze een schaal correct moeten toepassen) en ‘gekalibreerd’ (vergelijkbare waarden tussen verschillende ‘beoordelaars’). De beoordelingen moeten worden uitgevoerd met een interval van minimaal vijf minuten tussen elke test en door meerdere beoordelaars. Een statistische analyse achteraf moet de correlatie (bijvoorbeeld met de Spearman-test) en de overeenstemming (bijvoorbeeld met de Kappa-index) tussen de metingen van de verschillende ‘beoordelaars’ controleren. De onderzochte personen moeten ook worden ge\u00efnformeerd over het verbod op eten, drinken, roken, tandenpoetsen of het gebruik van mondwater in de twee uur voorafgaand aan het onderzoek, om eventuele verstorende factoren beter te kunnen beheersen. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div>
Er zijn echter bepaalde psychologische en fysiologische factoren die van invloed kunnen zijn op organoleptische beoordelingen (zoals vasten, de menstruatiecyclus, de houding van het hoofd, of zelfs de mogelijke interpretaties van bepaalde gedragingen of de verwachtingen van de pati\u00ebnt). Ruiken is een handeling die moeilijk op betrouwbare wijze kan worden gereproduceerd, omdat deze uitsluitend gebaseerd is op een korte en snelle inademing. <\/p>\n
Organoleptische meting is een eenvoudige en gangbare methode om vast te stellen of er sprake is van halitose. Deze methode maakt het echter nauwelijks mogelijk om de oorzaak vast te stellen, ook al slagen sommige beter opgeleide \u2018beoordelaars\u2019 erin een scherpere waarneming te hebben van het spectrum aan geuren en de kwaliteit daarvan. Een van de meest gebruikte technieken bestaat erin een plastic buisje in de mond van de pati\u00ebnt te plaatsen om te voorkomen dat de uitgeademde lucht zich in de ruimte verspreidt. Terwijl de pati\u00ebnt langzaam in de buis blaast, beoordeelt de onderzoeker de geur aan het andere uiteinde van de buis. Aangezien dit voor beide partijen (onderzoeker en onderzochte) een nogal g\u00eanante situatie is, wordt er meestal een ondoorzichtig scherm geplaatst tussen de twee personen (met een opening voor de buis), zodat er geen oogcontact tussen hen is. De neusgeur kan ook worden gemeten door een buisje in \u00e9\u00e9n van de neusgaten te plaatsen, terwijl het andere neusgat met een vinger wordt dichtgehouden. <\/p>\n
In feite zijn zowel de betrouwbaarheid als de reproduceerbaarheid van deze methode problematisch. Als de meting door verschillende \u2018beoordelaars\u2019 wordt uitgevoerd, zal de betrouwbaarheid hoger zijn. Wat betreft de overeenstemming tussen de beoordelaars kan deze worden verbeterd door het reukvermogen te standaardiseren, met behulp van een set met verschillende geuren (bijvoorbeeld de T&T Olfactometer). Het is ook erg belangrijk dat pati\u00ebnten zich aan de volgende instructies houden voordat het onderzoek plaatsvindt: geen mondhygi\u00ebne toepassen, niet roken, geen antibiotica innemen en geen knoflook, uien of kruiden eten. Bovendien neemt de overeenstemming tussen de ‘beoordelaars’ toe als ook zij het drinken van koffie en thee, roken en het gebruik van geurende cosmetica v\u00f3\u00f3r de organoleptische tests vermijden. <\/p>\n
Tegenwoordig worden organoleptische tests steeds minder vaak uitgevoerd. Dit komt enerzijds door de ontwikkeling van nieuwe technologie\u00ebn waarmee stoffen in de adem kunnen worden ge\u00efdentificeerd en gemeten, en anderzijds door het ongemak dat zowel de pati\u00ebnt als de zorgverlener bij dit soort tests ervaart. <\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>