Olfactorische organoleptische testmethodes

Het meten van de mondgeur van een persoon door gebruik te maken van het reukvermogen van ‘beoordelaars’ of menselijke evaluatoren is een veelgebruikte methode in epidemiologische studies. De ‘beoordelaars’ moeten vooraf worden getest (bevestiging van hun vermogen om geuren waar te nemen), getraind (weten hoe ze een schaal correct moeten toepassen) en ‘gekalibreerd’ (vergelijkbare waarden tussen verschillende ‘beoordelaars’). De beoordelingen moeten worden uitgevoerd met een interval van minimaal vijf minuten tussen elke test en door meerdere beoordelaars. Een statistische analyse achteraf moet de correlatie (bijvoorbeeld met de Spearman-test) en de overeenstemming (bijvoorbeeld met de Kappa-index) tussen de metingen van de verschillende ‘beoordelaars’ controleren. De onderzochte personen moeten ook worden geïnformeerd over het verbod op eten, drinken, roken, tandenpoetsen of het gebruik van mondwater in de twee uur voorafgaand aan het onderzoek, om eventuele verstorende factoren beter te kunnen beheersen.

De ‘juryleden’ (beoordelaars) van de adem

Er zijn echter bepaalde psychologische en fysiologische factoren die van invloed kunnen zijn op organoleptische beoordelingen (zoals vasten, de menstruatiecyclus, de houding van het hoofd, of zelfs de mogelijke interpretaties van bepaalde gedragingen of de verwachtingen van de patiënt). Ruiken is een handeling die moeilijk op betrouwbare wijze kan worden gereproduceerd, omdat deze uitsluitend gebaseerd is op een korte en snelle inademing.

Organoleptische meting is een eenvoudige en gangbare methode om vast te stellen of er sprake is van halitose. Deze methode maakt het echter nauwelijks mogelijk om de oorzaak vast te stellen, ook al slagen sommige beter opgeleide ‘beoordelaars’ erin een scherpere waarneming te hebben van het spectrum aan geuren en de kwaliteit daarvan. Een van de meest gebruikte technieken bestaat erin een plastic buisje in de mond van de patiënt te plaatsen om te voorkomen dat de uitgeademde lucht zich in de ruimte verspreidt. Terwijl de patiënt langzaam in de buis blaast, beoordeelt de onderzoeker de geur aan het andere uiteinde van de buis. Aangezien dit voor beide partijen (onderzoeker en onderzochte) een nogal gênante situatie is, wordt er meestal een ondoorzichtig scherm geplaatst tussen de twee personen (met een opening voor de buis), zodat er geen oogcontact tussen hen is. De neusgeur kan ook worden gemeten door een buisje in één van de neusgaten te plaatsen, terwijl het andere neusgat met een vinger wordt dichtgehouden.

In feite zijn zowel de betrouwbaarheid als de reproduceerbaarheid van deze methode problematisch. Als de meting door verschillende ‘beoordelaars’ wordt uitgevoerd, zal de betrouwbaarheid hoger zijn. Wat betreft de overeenstemming tussen de beoordelaars kan deze worden verbeterd door het reukvermogen te standaardiseren, met behulp van een set met verschillende geuren (bijvoorbeeld de T&T Olfactometer). Het is ook erg belangrijk dat patiënten zich aan de volgende instructies houden voordat het onderzoek plaatsvindt: geen mondhygiëne toepassen, niet roken, geen antibiotica innemen en geen knoflook, uien of kruiden eten. Bovendien neemt de overeenstemming tussen de ‘beoordelaars’ toe als ook zij het drinken van koffie en thee, roken en het gebruik van geurende cosmetica vóór de organoleptische tests vermijden.

Tegenwoordig worden organoleptische tests steeds minder vaak uitgevoerd. Dit komt enerzijds door de ontwikkeling van nieuwe technologieën waarmee stoffen in de adem kunnen worden geïdentificeerd en gemeten, en anderzijds door het ongemak dat zowel de patiënt als de zorgverlener bij dit soort tests ervaart.

Het concept

Parlons ouvertement de l’halitose pour mieux comprendre et accéder à la terminologie utilisée par les scientifiques.

1. Wat is halitose?
2. Psychologische en sociale gevolgen
3. Slechte adem door de jaren heen – een historisch overzicht

De oorzaken

Laten we eens kijken naar de meer dan 80 mogelijke oorzaken van slechte adem, op basis van het meest recente internationale onderzoek.

1. De stoffen die een onaangename geur veroorzaken
2. De oorzaken van halitose of slechte adem
2.1 Oorzaken in de mond
2.2 Oorzaken in de luchtwegen
2.3 Oorzaken in het spijsverteringskanaal
2.4 Systemische, voedings- en levensstijlgerelateerde oorzaken
2.5 Neuropsychologische oorzaken

De diagnose

Laten we nagaan welke klinische methoden het meest effectief zijn voor een nauwkeurige diagnose van de oorzaak van halitose, zodat we de beste behandeling kunnen kiezen.

1. Diagnostische methoden
1.1 Zelfbeoordeling
1.2 Organoleptische reuktests
1.3 Meting van gasvormige stoffen in de adem
1.4 Laboratoriumanalyses
2. Psychologische tests
3. Symptomen en gerelateerde factoren