De 13 meest gestelde vragen over slechte adem.

Dr. Jonas Nunes, directeur van het Instituut voor Ademhaling en de Ziekenhuisafdeling van het Teknon-centrum in Barcelona, beantwoordt de meest gestelde vragen over de menselijke adem.

.

02. Hoe kan je halitose of een slechte adem bestrijden, verhelpen of behandelen?

Een van de meest gestelde vragen die we krijgen, is hoe je halitose kunt bestrijden, verhelpen of behandelen. Ons antwoord is altijd hetzelfde: het succespercentage van het Instituut voor Adem- en Mondgezondheid is bijzonder hoog omdat de toegepaste behandeling rechtstreeks is afgestemd op het gediagnosticeerde type halitose (dat wil zeggen: op de „oorzaak van het probleem“). Het is onze missie om mensen met dit probleem een echte oplossing te bieden, en vooral om dit met de grootst mogelijke wetenschappelijke nauwkeurigheid te doen.

De termen „slechte adem“ of „halitose“ verwijzen doorgaans niet naar een fysiologisch-pathologische aandoening (maar alleen naar een verandering in de geur van de uitgeademde lucht). Maar welke ziekte gaat er schuil achter deze slechte adem? Hoewel er tal van producten op de markt verschijnen die zich voordoen als “oplossing voor alle problemen”, bestaat er in werkelijkheid geen universeel medicijn of universele methode om alle ziekten te genezen. Hetzelfde geldt voor halitose (er zijn meer dan 80 oorzaken die voortkomen uit verschillende delen van het lichaam). Het zou in die zin erg naïef zijn te geloven dat er een algemene behandeling bestaat voor deze vele oorzaken.

Helaas zien we vaak een gebrek aan ethiek bij commerciële merken die misbruik maken van de ‘kwetsbaarheid’ van mensen die zwaar te lijden hebben onder de impact van halitose op hun leven, en die vervolgens enorme bedragen uitgeven aan allerlei ‘nieuwigheden’ of wondermiddelen die ze in bepaalde media of op internet hebben gezien. Sommige patiënten vertellen dat ze uit wanhoop zelfs volstrekt bizarre producten hebben gekocht, zoals bijvoorbeeld een stalen schijf die alle soorten halitose zou genezen, terwijl daar geen enkele wetenschappelijke basis voor is. In deze context lijkt het noodzakelijk en urgent om wetgeving in te voeren die duidelijke grenzen stelt en de consument tegen dit soort misbruik beschermt.

“Het verstandigste is om je te wenden tot een gespecialiseerde zorgverlener die de werkelijke oorzaak van de slechte adem opspoort en een diagnose stelt.”

Om terug te komen op de vraag hoe halitose kan worden bestreden, verholpen of behandeld: de eerste stap is het achterhalen van de oorzaak van de slechte adem („etiologische diagnose“). Als de oorzaak niet duidelijk zichtbaar is (bijvoorbeeld geen opvallende slechte mondhygiëne of zichtbare infectiehaarden in de mond), wordt sterk aangeraden een specialist in halitose te raadplegen. Zodra de oorzaak is vastgesteld, is het een kwestie van de voorgeschreven behandeling te volgen op basis van de huidige medische kennis (als we het voorbeeld van gastro-oesofageale reflux nemen, slagen protonpompremmers er doorgaans in dit te behandelen. Als de vastgestelde oorzaak een ernstig tekort aan speeksel is, wordt een parasympathicomimetisch geneesmiddel voorgeschreven, dat in dit geval het meest geschikt is). Aan de hand van de etiologische diagnose (bijvoorbeeld halitose als gevolg van onvoldoende speekselproductie) stellen we een medische diagnose vast met het bijbehorende behandelprotocol: we weten precies wat de aandoening is en kunnen een passende therapeutische aanpak voorstellen. We baseren ons op wetenschappelijke feiten die steunen op bewijs en absolute nauwkeurigheid (en niet op fantasierijke beloften die misbruik maken van de wanhoop van mensen die aan halitose lijden).

Helaas kan wanhoop mensen verblinden (zelfs degenen met een bijzonder rationele geest). We krijgen regelmatig patiënten die voor het eerst bij ons komen met een onberispelijke mondhygiëne en die meerdere keren per dag mondspoelingen of mondwater blijven gebruiken. Dat heeft niet echt zin; het is alsof je iets stinkends in de keuken hebt staan en de woonkamer met bleekmiddel schoonmaakt. De tegenstrijdigheid van deze situatie is duidelijk.

Het is belangrijk te weten dat zelfs mondspoelingen/mondwater met antimicrobiële stoffen ook bepaalde geurmaskerende stoffen bevatten, zoals munt, waardoor de indruk wordt gewekt dat de oorzaak van het probleem wordt aangepakt (door een muntgeur af te geven – die sterker is dan de aanwezige slechte geur – wordt de slechte adem ongeveer 15 minuten lang ‘gemaskeerd’). Het is echter duidelijk dat als de slechte adem kort daarna terugkeert, de logische conclusie is dat de oorzaak van het probleem niet in de mond ligt. In feite is er tijdens de minuten dat de mondspoeling werkte geen sprake geweest van verwijdering van de geur, maar van een ‘maskerend’ effect voor de neus (die niet in staat is om twee geuren tegelijk waar te nemen, waarbij de meest intense geur de overhand heeft op de andere).

Uiteindelijk is het het verstandigst om een gespecialiseerde zorgverlener in te schakelen die de werkelijke oorzaak van de slechte adem opspoort en een diagnose stelt.